Als mama blij is kan ik ontspannen. Als papa niet boos wordt vandaag dan ben ik lief genoeg geweest en durf ik te gaan slapen. Als mijn broer mij vriendelijk gedag zegt vandaag dan krijg ik even het gevoel dat ik er toe doe.
Als je als kind niet de geborgenheid, liefde en emotionele steun ontvangt in voornamelijk de eerste 7 jaren van jouw leven kan je de diepgewortelde overtuiging dragen “niet goed genoeg” te zijn.
Wat er gebeurt is dat je als kind gaat overcompenseren. Je stelt je dienstbaar op naar je opvoeders, je broers en/of zussen, evenals vriendjes en vriendinnetjes.
Om te overleven wil je geliefd zijn. Gewaardeerd worden. Je traint je voelsprieten, dag in dag uit. Wat heeft een ander nodig?Als kind ben je volledig buiten jezelf aanwezig. Scannend, is de omgeving veilig? Zo niet, wat kan ik hier aan doen om het dragelijker te maken?Zonder dat het kind het doorheeft zet het steeds een stapje harder, om de omgeving te behagen. Soms is het ook nog eens zo dat er narcistische trekken aanwezig zijn bij de opvoeders. De ouder steunt op het kind en wilt continue verzorgd, gewaardeerd en geadoreerd worden. Voor de eigen behoeftes van het kind is praktisch geen ruimte.
Het kind voelt zich een speelbal en heeft geen idee meer wat zijn of haar eigen behoeftes zijn. Om te over-leven vluchten de kinderen uit het lijf en is alle aandacht in het hoofd en buiten zichzelf aanwezig.
Zo ontstaat er al op jonge leeftijd de overtuiging dat je waardering van de ander nodig hebt om bestaansrecht te hebben hier op aarde.Het berokkend diepe schade en op volwassen leeftijd zal deze diepe kernverwonding gespiegeld worden in vriendschappelijke- en liefdes relaties.
Ook in de werkomgeving zul je merken dat je moeite hebt met grenzen en graag gewaardeerd wilt worden door collega’s en de omgeving.Burn-out is al heel wat jaren aanwezig met fysieke klachten tot gevolg. Er komt een moment, vaak op relatief jonge leeftijd, dat het lijf op is en dat er mentale klachten (angsten, neuroses etc.) aanwezig zijn.
De weg terug is om het innerlijk kindje, dat kleine lieve ventje of meisje, keer op keer te ontmoeten. Te koesteren. De pijn te doorleven, te dragen. Aanwezig durven zijn.
Het lijf ontspant en laat laag voor laag de weggestopte spanning en emoties toe. Steeds meer begint het lijf te voelen. Te spreken. Langzaam worden de grenzen voelbaar. Wat wil ik nu eigenlijk? Waar verlang ik naar?
Het is een intens, rauw en pijnlijk proces wat absoluut zijn vruchten afwerpt als je doorziet wanneer en waar je jezelf buitenspel hebt gezet op jonge leeftijd.Het kind in jou wordt wakker en mag het opnieuw beleven. Met de volwassen jij als innerlijke vader- en moeder.
Het is een toegewijd pad om het gewonde innerlijk kind op schoot te nemen en vanuit daar een veilig, gezond beeld te creëren van jezelf.Het vraagt moed om de diepe minderwaardigheid in jezelf om te buigen naar acceptatie van wie jij in heelheid bent.